Szkoła Podstawowa nr 9
z Oddziałami Integracyjnymi

im. Jana Długosza
w Pabianicach

ul. Partyzancka 56A

95-200 Pabianice
tel/fax:  42 215 28 46
E-mail: sekretariat@sp9pabianice.pl

shadow
  • Sierpień 2020
    P W Ś C P S N
    « Cze    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Jak powinniśmy rozmawiać o koronawirusie, by nie przestraszyć dzieci?

    W każdym domu w chwili obecnej nieodłącznym tematem są rozmowy o koronawirusie. Niestety dzieci nie do końca rozumieją, co się dzieje w otaczającej rzeczywistości. Nie do końca uświadamiają sobie potrzebę izolacji, ograniczenia zabaw na powietrzu, na placach zabaw, spacerów ze znajomymi czy rezygnacji z uroczystości rodzinnych.

    Zasadniczą kwestią dotycząca trudnych rozmów z dziećmi najważniejszym kryterium jest wiek dziecka. Inaczej będziemy rozmawiać o pandemii z 7- letnim, inaczej z 10- letnim,  a inaczej z 15- letnim dzieckiem. Zasada zawsze jest ta sama: mówimy prawdę, ale w taki sposób, żeby dziecko ze względu na swój wiek mogło tę informację przyswoić.

    Właściwym rozwiązaniem w aktualnej sytuacji jest redukcja lęku. Dobrym pomysłem jest rozmowa z dzieckiem, szczególnie małym, przy piosence czy bajce edukacyjnej.  W  chwili obecnej są już bajki psychologiczne w związku z koronawirusem. Obniżają poziom niepokoju, a jednocześnie wyjaśniają dziecku w sposób przystępny trudną sytuację. W przypadku starszych dzieci zwrócenie uwagi na poczucie odpowiedzialności i ograniczenie ryzykownych zachowań, tj.

    – pozostawanie w domu,
    – utrzymywanie kontaktów ze znajomymi poprzez telefon, Internet,
    – częste mycie rąk za pomocą ciepłej wody i mydła i dbanie o swoja higienę osobistą,
    – odpowiedni czas snu.

    Skąd bierze się lęk u dzieci?

    Dzieciom w sposób naturalny udzielają się stany emocjonalne rodziców. Boja się wtedy, gdy boją się dorośli. Jeżeli matka lub ojciec jest przerażona i nie jest w stanie uspokoić się pod wpływem dochodzących informacji, raczej nie będzie też w stanie uspokoić dziecka. Dlatego tak ważne jest, aby ujawniać racjonalne zachowania i nie ulegać panice. Forma przekazu medialnego, ale też poczta pantoflowa wyraźnie nasilają nasze lęki. Dziecko, które słyszy niepokojące rozmowy i rozważania rodziców, zaczyna przejmować jego lęki.

    Nie powinno się ignorować lęków dzieci, tylko je spokojnie urealniać i wyjaśniać. Pamiętajmy, że jeśli my tego nie zrobimy, to dzieci same znajdą sobie wytłumaczenie sytuacji. Na ogół będzie ono gorsze, a często brutalniejsze od realiów, np. mogą myśleć, że wszyscy umrą. W związku z tym nie należy pozostawiać dziecka z niewyjaśnionymi wątpliwościami.

    Jak racjonalnie dozować informacje medialne?

    Roztrząsanie problemu, nadmierna koncentracja na nim, nieustające rozmowy nasilają poziom stresu. Informacje medialne powinny być selekcjonowanie. Tu działa zasada, że im młodsze dzieci, tym więcej ograniczeń. Jeśli przekaz jest zbyt silny, zbyt drastyczny, a dziecku nikt nie wytłumaczy aktualnej sytuacji i nie uspokoi go, może ujawniać szereg reakcji emocjonalnych. Mogą pojawić się zaburzenia lękowe, zaburzenia snu, objawy somatyczne stresu (bóle głowy, bóle brzucha). Dzieciom z takimi problemami emocjonalnymi trudno skupić się na nauce, czytaniu, zabawie. Mogą być niestabilne emocjonalnie, płaczliwe, niespokojne, nadwrażliwe.

    Chcąc pomoc swojemu dziecko warto jest:

    – Przyznać mu prawo do odczuwania strachu. Powiedzieć mu, że każdy czasem się boi  i jest to całkiem normalne.
    – Spróbować omówić przyczynę lęku – uważnie obserwować, w jakich sytuacjach występuje (np. przed snem, przy zgaszonym świetle).
    – Rozmawiać z dzieckiem o jego lęku tylko tyle, ile ono potrzebuje i tylko wtedy, kiedy tego potrzebuje.
    – Stosować metodę małych kroków – pomagaj stopniowo oswoić go z nową sytuacją, wspieraj, ale nie stosuj presji.
    – Kontrolować to, co dziecko ogląda w telewizji. Należy wyeliminować drastyczne wiadomości, filmy, gry.

                                                                                                     Pedagog i psycholog szkolny

    Powrót